Yüksek Doz Pralidoxime Farelerde Paraoksona Bağlı Solunum Toksisitesini Tersine Çevirir [Turk J Anaesthesiol Reanim]
Turk J Anaesthesiol Reanim. 2018; 46(2): 131-138 | DOI: 10.5152/TJAR.2018.29660  

Yüksek Doz Pralidoxime Farelerde Paraoksona Bağlı Solunum Toksisitesini Tersine Çevirir

Houzé Pascal1, Berthin Thomas1, Raphalen Jean-herlé2, Hutin Alice2, Baud J Frédéric3
1Laboratoire de Biochimie, Hôpital Universitaire Necker-Enfants malades, Assistance Publique-Hôpitaux de Paris (AP-HP), 75015 Paris, France
2Département d’Anesthésie – Réanimation- SAMU de Paris, Hôpital Universitaire Necker-Enfants malades, Assistance Publique-Hôpitaux de Paris (AP-HP), 75015 Paris, France
3UMR-8257. Cognitive Action Group. 45, rue des Saint-Pères. 75006. Paris. Université Paris Descartes, 75006 Paris, France

Amaç: İnsan organofosfat zehirlenmesinin tedavisinde pralidoxime etkinliği hala belirsizdir. Bir sıçan modelinde, pralidoxime'nin, paraoksonun neden olduğu solunum toksisitesinde tam, fakat konsantrasyona bağlı bir geri dönüş sağladığını gösterdik. Bu çalışmanın amacı, sıçan dışındaki bir türdeki pralidoksime etkinliğini değerlendirmektir
Yöntemler: Medyan öldürücü dozun %50'sine tekabül eden bir dietilparaokson dozu, erkek F1B6D2 farelerine deri altından uygulandı. 10, 50-100 ve 150 mg kg−1'lik tek pralidoksime dozları, dietilparaokson uygulamasından 30 dakika sonra kas içinden verildi. Dinlenme sırasında ventilasyon, tüm vücut pletismografisi kullanılarak ve farelerin vücut sıcaklığı, kızıl ötesi telemetri kullanılarak değerlendirildi. Sonuçlar ortalama±SH olarak ifade edilmektedir. İstatistiksel analizde parametrik olmayan testler kullanılmıştır.
Bulgular: Enjeksiyondan 30 ila 150 dakika sonra, dietilparaokson klinik semptomları indükledi ve ekspiratuar ve inspiratuar zamanlardaki artıştan kaynaklan solunum frekansındaki düşüş, tidal hacimdeki artışla ilişkilendirildi. 10-, 50- ve 100 mg kg−1’lik pralidoksime gruplarında, paraoksonun yol açtığı solunum toksisitesinde, önemli olmayan iyileşme yönünde bir eğilim vardı. 150 mg kg−1 dozluk pralidoksime, tüm solunumsal parametreleri önemli ölçüde tersine çevirmiştir.
Sonuç: Bu çalışmada, toksik ancak ölümcül olmayan bir dietilparaokson modeli uyanık, serbest farelerde gözlenmiştir. Farelere eş-dozlu dietilparaokson verilerek, tek başına uygulanan 150 mg kg-1 dozluk pralidoxime, farelerde dietilparaokson-indüklü solunum toksisitesini tamamen tersine çevirdi. Geri dönüşümün doza bağımlılığı, toksisitenin tersine dönmesiyle sonuçlanan pralidoxime'nin plazma konsantrasyonlarını değerlendirmek için daha ileri çalışmalara ihtiyaç olduğunu göstermektedir.

Anahtar Kelimeler: Diethylparaoxon, pralidoxime, fareler, pletismografi, organofosfatlar


High Dose of Pralidoxime Reverses Paraoxon-Induced Respiratory Toxicity in Mice

Houzé Pascal1, Berthin Thomas1, Raphalen Jean-herlé2, Hutin Alice2, Baud J Frédéric3
1Laboratoire de Biochimie, Hôpital Universitaire Necker-Enfants malades, Assistance Publique-Hôpitaux de Paris (AP-HP), 75015 Paris, France
2Département d’Anesthésie – Réanimation- SAMU de Paris, Hôpital Universitaire Necker-Enfants malades, Assistance Publique-Hôpitaux de Paris (AP-HP), 75015 Paris, France
3UMR-8257. Cognitive Action Group. 45, rue des Saint-Pères. 75006. Paris. Université Paris Descartes, 75006 Paris, France

Objective: The efficiency of pralidoxime in the treatment of human organophosphates poisoning is still unclear. In a rat model, we showed that pralidoxime induced a complete but concentration-dependent reversal of paraoxon-induced respiratory toxicity. The aim of this study was to assess the efficiency of pralidoxime in a species other than rats.
Methods: A dose of diethylparaoxon corresponding to 50% of the median lethal dose was administered subcutaneously to male F1B6D2 mice. Ascending single pralidoxime doses of 10, 50-100 and 150 mg kg−1 were administered intramuscularly 30 min after diethylparaoxon administration. Ventilation at rest was assessed using whole-body plethysmography and mice temperature was assessed using infrared telemetry. Results are expressed as mean±SE. Statistical analysis used non-parametric tests.
Results: From 30 to 150 min post-injection, diethylparaoxon induced clinical symptoms and a decrease in respiratory frequency, which resulted from an increase in expiratory and inspiratory times associated with an increase in the tidal volume. In the 10-, 50- and 100-mg kg−1 pralidoxime groups, there was a trend towards a non-significant improvement of paraoxon-induced respiratory toxicity. The 150 mg kg−1 dose of pralidoxime induced a significant reversal of all respiratory parameters.
Conclusion: In the present study, a toxic but non-lethal model of diethylparaoxon in awake, unrestrained mice was observed. By administering an equipotent dose of diethylparaoxon to rats, a 150 mg kg−1 dose of pralidoxime administered alone completely reversed diethylparaoxon-induced respiratory toxicity in mice. The dose dependency of reversal suggests that further studies are needed for assessing plasma concentrations of pralidoxime resulting in reversal of toxicity.

Keywords: Diethylparaoxon, pralidoxime, mice, plethymosgraphy, organophosphates, antidotes.


Houzé Pascal, Berthin Thomas, Raphalen Jean-herlé, Hutin Alice, Baud J Frédéric. High Dose of Pralidoxime Reverses Paraoxon-Induced Respiratory Toxicity in Mice. Turk J Anaesthesiol Reanim. 2018; 46(2): 131-138

Sorumlu Yazar: Houzé Pascal, France


ARAÇLAR
Tam Metin PDF
İngilizce Tam Metin
Yazdır
Alıntıyı İndir
RIS
EndNote
BibTex
Medlars
Procite
Reference Manager
E-Postala
Paylaş
Yazara e-posta gönder

Benzer makaleler
PubMed
Google Scholar